Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009
Λόγοι ανωτέρας βίας με αναγκάζουν να μαζέψω τα μπογαλάκια μου και να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια...
Ομολογώ πως ήταν μια σκέψη που τριγυρνούσε στο μυαλό μου καιρό και που δυστυχώς αναγκάζομαι τελικά να κάνω πράξη...
Μετά από 100 ποστς μετακομίζω, λοιπόν, σε νέα στέγη, με νέο όνομα και νομίζω πως έχω το δικαίωμα να ελπίζω και σε μια νέα αρχή.
Ελπίζω πως θα καταφέρω να σώσω και να μεταφέρω κάποια κομμάτια απο το λουλουδάκι μου που λατρεύω και όσοι επιθυμείτε να με βρείτε μπορείτε να το ζητήσετε.
Λυπάμαι που αφήνω αυτόν εδώ τον χώρο, πραγματικα λυπάμαι. Νιώθω πως αφήνω πίσω μου ένα κομμάτι της ζωής μου, ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου...
Μέσα από αυτό το ιστολόγιο, μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα κάποιους απο σας, να ανταλλάξω κάποια μηνύματα και να πω και δυο κουβέντες παραπάνω... Γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο νιώθω οτι αφήνω και πολλούς φίλους μου πίσω... Ευελπιστώ όμως πως θα με επισκεφτείτε καποια στιγμή και στο καινούργιο μου σπίτι...θα χαρώ πολύ να σας δω εκεί...
Εύχομαι το καινούργιο κεφάλαιο που πρόκειται να ανοίξει να είναι ομορφότερο και πιο χαρούμενο από αυτό...
Au revoir...
Tags: Αταξινόμητα
Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009
Τις τελευταίες μέρες είμαι σε μια πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση.
Περνάω δύσκολες στιγμές. Κλείστηκα στον εαυτό μου...μόνη με τις σκέψεις μου.
Προσπαθώ να δώσω λύσεις σε διάφορα ζητήματα. Μάταια... δεν κατάφερα να ξεκαθαρίσω τίποτα.
Νιώθω παράξενα...δεν ξέρω αν πρέπει να χαίρομαι ή να λυπάμαι...
Ζω έναν εφιάλτη...Σαν αυτούς που σε κυνηγάνε όλοι, και δεν ξέρεις που να μπεις να κρυφτείς και σε ποιον να μιλήσεις...
Με φλόμωσαν στα ψέματα και ήμουν τόσο τυφλή που δεν έβλεπα τίποτα.
Σιγά σιγά αρχίζει να ξεκαθαρίζει το τοπίο... πέφτουν οι μάσκες...
Τώρα πια ξέρω ότι άκουσα τόσα ψέματα που χόρτασα για την υπόλοιπη μου ζωή.
Δεν σιχαίνομαι τίποτα περισσότερο όσο το ψέμα και την υποκρισία. Και μου έτυχαν και τα δυο σε συσκευασία ενός.
Πως ξεγελάστηκα τόσο γμτ; Πόσο έξω έπεσα;
Πόσοι θεατρινισμοί ρε συ; Σου αξίζουν συγχαρητήρια...έπαιξες πολύ καλά τον ρόλο σου...
Έχω γνωρίσει πολλούς μαλάκες στην ζωή μου... ε λοιπόν "αγάπη μου" εσύ ήσουν ο μεγαλύτερος.
Σκέφτηκα να διέγραφα όλα τα ποστς των τελευταίων μηνών, να προσποιηθώ πως δεν υπήρξες ποτέ.
Δεν θα το κάνω.
Θα τα κρατήσω.
Για να μου θυμίζουν πόσο "λίγος" φάνηκες απέναντι μου.
Θα τα κρατήσω για να θυμάμαι πως έπαιξες μαζί μου. Και αν κάποιες στιγμές θα μου περνάει απ'το μυαλό να σε συγχωρέσω, θα τα κοιτάω για να σιγουρευτώ ότι αυτό δεν θα γίνει ποτέ.
Θα τα κρατήσω για να τα βλέπω κάποτε και να γελάω με τις υπερβολές που έγραψα.
Θα τα κρατήσω, γιατί είμαι σίγουρη πως κάποια μέρα θα'ναι απλά λέξεις, δεν θα'χουν καμία απολύτως σημασία.
Ένα πράγμα να ξέρεις μόνο...
Σ' ερωτεύτηκα... τόσο πολύ όσο και το μίσος που νιώθω αυτή τη στιγμή...
Θα ξαναερωτευτώ όμως... ακόμα παραπάνω, απόλυτα... είμαι σίγουρη.
Κι όταν αποφασίσω να μοιραστώ την ζωή μου με κάποιον, δεν θα 'ναι απλά γιατί θα συμβιβαστώ και θα του "το οφείλω" (δανείζομαι λέξεις) αλλά γιατί θα είμαι τόσο ερωτευμένη που μέσα στα δυο του μάτια θα βλέπω όλον τον κόσμο μου. Γιατί δεν θα υπάρχει κανένας αλλός στο μυαλό μου παραμόνο αυτός... και η καρδια μου θα του ανήκει αποκλειστικά... για πάντα. Βλέπεις, "αγάπη μου", εγώ δεν θα συμβιβαστώ με τίποτα λιγότερο.
Τι κάθομαι και σου λέω τώρα... εσύ δεν θα νιώσεις ποτέ έτσι. Και γι'αυτό είμαι σίγουρη.
Κι αν νομίζεις πως το νιώθεις, κάνεις λάθος. Γιατί άμα ερωτεύεσαι σταματάει το ψάξιμο. Και εσύ ψάχνεσαι.¨Και μια ζωή θα ψάχνεσαι. Κι αντί να κοιτάεις τους λόγους που σε κάνουν να ψάχνεσαι, κρύβεσαι πίσω απ'το μικρό σου δακτυλάκι.
Δε βαριέσαι, σ'αυτή τη ζωή παίρνουμε ό,τι αξίζουμε. Ρόδα είναι και γυρίζει...
Κάποιοι άνθρωποι έχουν γεννηθεί για να ζουν μια μέτρια (από άποψης συναισθημάτων μιλάω πάντα) ζωή... σ'αυτούς ανήκεις κι εσύ.
Tags: Αταξινόμητα
