Λόγοι ανωτέρας βίας με αναγκάζουν να μαζέψω τα μπογαλάκια μου και να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια...
Ομολογώ πως ήταν μια σκέψη που τριγυρνούσε στο μυαλό μου καιρό και που δυστυχώς αναγκάζομαι τελικά να κάνω πράξη...
Μετά από 100 ποστς μετακομίζω, λοιπόν, σε νέα στέγη, με νέο όνομα και νομίζω πως έχω το δικαίωμα να ελπίζω και σε μια νέα αρχή.
Ελπίζω πως θα καταφέρω να σώσω και να μεταφέρω κάποια κομμάτια απο το λουλουδάκι μου που λατρεύω και όσοι επιθυμείτε να με βρείτε μπορείτε να το ζητήσετε.
Λυπάμαι που αφήνω αυτόν εδώ τον χώρο, πραγματικα λυπάμαι. Νιώθω πως αφήνω πίσω μου ένα κομμάτι της ζωής μου, ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου...
Μέσα από αυτό το ιστολόγιο, μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα κάποιους απο σας, να ανταλλάξω κάποια μηνύματα και να πω και δυο κουβέντες παραπάνω... Γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο νιώθω οτι αφήνω και πολλούς φίλους μου πίσω... Ευελπιστώ όμως πως θα με επισκεφτείτε καποια στιγμή και στο καινούργιο μου σπίτι...θα χαρώ πολύ να σας δω εκεί...
Εύχομαι το καινούργιο κεφάλαιο που πρόκειται να ανοίξει να είναι ομορφότερο και πιο χαρούμενο από αυτό...
Au revoir...
Tags: Αταξινόμητα
Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010
Παρόλο που -λίγους μήνες πριν- είχα πει πως θα έκλεινα αυτό το κεφάλαιο, δεν θα μπορούσα να παραλείψω τον επίλογό του. Επιστρέφω λοιπόν σήμερα γιατί αυτό το ποστ δεν το θέλω στο νέο μου σπίτι, θέλω να το κρατήσω μακριά.
Ναι, όπως πολύ καλά θα κατάλαβες, αυτό το ποστ απευθύνεται πάλι σε σένα...
Εσένα που ένα χρόνο -σχεδόν- πριν, έφερες τα πάνω κάτω στην ζωή μου.
Εσένα που με κοίταζες στα μάτια και με παρακαλούσες να μην σε αφήσω ποτέ (το θυμάσαι αυτό;).
Εσένα που με έκανες να θέλω πράγματα που δεν είχα ξανασκεφτεί πως τα θέλω. Που για όσο καιρό ήσουν στην ζωή μου, δεν ένιωσα ποτέ την αναγκη να κοιτάξω πίσω γιατί με κάλυπτες απόλυτα.
Εσένα που σε εμπιστεύτηκα όσο κανέναν άλλο γιατί πίστεψα πως ήσουν διαφορετικός και πως ήσουν αληθινός.
Εσένα που λίγους -ακόμα- μήνες πριν έλεγες πως με αγαπούσες.
Εσένα που ακόμα κι όταν έμαθα πως ήταν όλα ένα ψέμα, προσπαθούσα να σε δικαιολογήσω.
Εσένα που σήμερα με έκανες να αντιληφθώ πως δυστυχώς σε είχα ανεβάσει σε ένα βάθρο που δεν σου άξιζε.
Σε υπερεκτίμησα. Σου έδωσα μεγαλύτερη αξία απ' όση έπρεπε.
Έμεινα κολλημένη σε μια ιδέα που δεν υπάρχει πια ή που δεν υπήρξε ποτέ...
Ναι, μου πήρε καιρό να το καταλάβω. Αφέλεια ή ευσεβής πόθος;
Αναρωτιέμαι αν όντως έχεις αλλάξει τόσο πολύ ή αν είχα τυφλωθεί τόσο πολύ που δεν έβλεπα ποιος είσαι.
Θέλω να πιστεύω πως ισχυεί το πρώτο γιατί, αν δεν είναι αυτό, τότε τίποτα από όσα ζήσαμε δεν ήταν αληθινό.
Είχα πει πως δεν πρόκειται να σε συγχωρέσω ποτέ. Δεν το έκανα. Ομολογώ, όμως, πως αν έβλεπα στο πρόσωπό σου τον άνθρωπο που αγάπησα θα μπορούσα να το κάνω. Μα με πρόλαβες πάλι. Μου έδειξες άλλο πρόσωπο.
Στην κουβέντα που μου ξεστόμισες κάτι μήνες πριν και που τριγυρνάει από τότε στο μυαλό μου (αλήθεια αναρωτήθηκες ποτέ πως ένιωσα όταν με αποκάλεσες ''λάθος'';), σήμερα προστέθηκε ακόμα μια...
Θέλω να πιστεύω πως θα ξαναγίνεις ο άνθρωπος που πρωτογνώρισα...Όχι για μένα (αυτό πάει, τέλειωσε)...για σένα μόνο...
Σήμερα σου παίρνω πίσω τον θρόνο, σου αφαιρώ τα σκήπτρα...
Ξαναρχίζω από την αρχή αυτό που προσπαθούσα τους τελευταίους μήνες. Όχι από τον πάτο αυτή τη φορά, γιατί δεν έπεσα από ψηλά, αλλά θα χρειαστεί προσπάθεια. Μα με τίποτα δεν περιγράφεται αυτό το συναίσθημα της ανόδου μετά τον πάτο.
Έχω και κάπου να επιστρέψω τώρα πια...πάω να ζητήσω δεύτερη ευκαιρία και έχω ένα προαίσθημα πως, αν και δεν μου αξίζει, θα μου δοθεί....
Tags: Αταξινόμητα
Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009
Τις τελευταίες μέρες είμαι σε μια πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση.
Περνάω δύσκολες στιγμές. Κλείστηκα στον εαυτό μου...μόνη με τις σκέψεις μου.
Προσπαθώ να δώσω λύσεις σε διάφορα ζητήματα. Μάταια... δεν κατάφερα να ξεκαθαρίσω τίποτα.
Νιώθω παράξενα...δεν ξέρω αν πρέπει να χαίρομαι ή να λυπάμαι...
Ζω έναν εφιάλτη...Σαν αυτούς που σε κυνηγάνε όλοι, και δεν ξέρεις που να μπεις να κρυφτείς και σε ποιον να μιλήσεις...
Με φλόμωσαν στα ψέματα και ήμουν τόσο τυφλή που δεν έβλεπα τίποτα.
Σιγά σιγά αρχίζει να ξεκαθαρίζει το τοπίο... πέφτουν οι μάσκες...
Τώρα πια ξέρω ότι άκουσα τόσα ψέματα που χόρτασα για την υπόλοιπη μου ζωή.
Δεν σιχαίνομαι τίποτα περισσότερο όσο το ψέμα και την υποκρισία. Και μου έτυχαν και τα δυο σε συσκευασία ενός.
Πως ξεγελάστηκα τόσο γμτ; Πόσο έξω έπεσα;
Πόσοι θεατρινισμοί ρε συ; Σου αξίζουν συγχαρητήρια...έπαιξες πολύ καλά τον ρόλο σου...
Έχω γνωρίσει πολλούς μαλάκες στην ζωή μου... ε λοιπόν "αγάπη μου" εσύ ήσουν ο μεγαλύτερος.
Σκέφτηκα να διέγραφα όλα τα ποστς των τελευταίων μηνών, να προσποιηθώ πως δεν υπήρξες ποτέ.
Δεν θα το κάνω.
Θα τα κρατήσω.
Για να μου θυμίζουν πόσο "λίγος" φάνηκες απέναντι μου.
Θα τα κρατήσω για να θυμάμαι πως έπαιξες μαζί μου. Και αν κάποιες στιγμές θα μου περνάει απ'το μυαλό να σε συγχωρέσω, θα τα κοιτάω για να σιγουρευτώ ότι αυτό δεν θα γίνει ποτέ.
Θα τα κρατήσω για να τα βλέπω κάποτε και να γελάω με τις υπερβολές που έγραψα.
Θα τα κρατήσω, γιατί είμαι σίγουρη πως κάποια μέρα θα'ναι απλά λέξεις, δεν θα'χουν καμία απολύτως σημασία.
Ένα πράγμα να ξέρεις μόνο...
Σ' ερωτεύτηκα... τόσο πολύ όσο και το μίσος που νιώθω αυτή τη στιγμή...
Θα ξαναερωτευτώ όμως... ακόμα παραπάνω, απόλυτα... είμαι σίγουρη.
Κι όταν αποφασίσω να μοιραστώ την ζωή μου με κάποιον, δεν θα 'ναι απλά γιατί θα συμβιβαστώ και θα του "το οφείλω" (δανείζομαι λέξεις) αλλά γιατί θα είμαι τόσο ερωτευμένη που μέσα στα δυο του μάτια θα βλέπω όλον τον κόσμο μου. Γιατί δεν θα υπάρχει κανένας αλλός στο μυαλό μου παραμόνο αυτός... και η καρδια μου θα του ανήκει αποκλειστικά... για πάντα. Βλέπεις, "αγάπη μου", εγώ δεν θα συμβιβαστώ με τίποτα λιγότερο.
Τι κάθομαι και σου λέω τώρα... εσύ δεν θα νιώσεις ποτέ έτσι. Και γι'αυτό είμαι σίγουρη. Γιατί άμα ερωτεύεσαι σταματάει το ψάξιμο. Και εσύ ψάχνεσαι. Και μια ζωή θα ψάχνεσαι. Κι αντί να κοιτάεις τους λόγους που σε κάνουν να ψάχνεσαι, κοιτάς αλλού... Κρύβεσαι πίσω απ'το μικρό σου δακτυλάκι.
Δε βαριέσαι, σ'αυτή τη ζωή παίρνουμε ό,τι αξίζουμε. Ρόδα είναι και γυρίζει...
Κάποιοι άνθρωποι έχουν γεννηθεί για να ζουν μια μέτρια, μια άδεια από συναισθήματα ζωή... σ'αυτούς ανήκεις κι εσύ.
Tags: Αταξινόμητα
