Το νυχτολούλουδο

Παρένθεση

Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010

                                

Παρόλο που -λίγους μήνες πριν- είχα πει πως θα έκλεινα αυτό το κεφάλαιο, δεν θα μπορούσα να παραλείψω τον επίλογό του. Επιστρέφω λοιπόν σήμερα γιατί αυτό το ποστ δεν το θέλω στο νέο μου σπίτι, θέλω να το κρατήσω μακριά.

Ναι, όπως πολύ καλά θα κατάλαβες, αυτό το ποστ απευθύνεται πάλι σε σένα...

Εσένα που ένα χρόνο -σχεδόν- πριν, έφερες τα πάνω κάτω στην ζωή μου.

Εσένα που με κοίταζες στα μάτια και με παρακαλούσες να μην σε αφήσω ποτέ (το θυμάσαι αυτό;).

Εσένα που με έκανες να θέλω πράγματα που δεν είχα ξανασκεφτεί πως θέλω. Που για όσο καιρό ήσουν στην ζωή μου, δεν ένιωσα ποτέ την αναγκη να κοιτάξω πίσω γιατί με κάλυπτες απόλυτα.

Εσένα που εμπιστεύτηκα όσο κανέναν άλλο γιατί πίστεψα πως ήσουν διαφορετικός και πως ήσουν αληθινός.

Εσένα που λίγους -ακόμα- μήνες πριν έλεγες πως με αγαπούσες.

Εσένα που ακόμα κι όταν έμαθα πως ήταν όλα ένα ψέμα, προσπαθούσα να σε δικαιολογήσω.

Εσένα που σήμερα με έκανες να αντιληφθώ πως δυστυχώς σε είχα ανεβάσει σε ένα βάθρο που δεν σου άξιζε.

Σε υπερεκτίμησα. Σου έδωσα μεγαλύτερη αξία απ' όση έπρεπε.

Έμεινα κολλημένη σε μια ιδέα που δεν υπάρχει πια ή που δεν υπήρξε ποτέ...

Ναι, μου πήρε καιρό να το καταλάβω. Αφέλεια ή ευσεβής πόθος;

Αναρωτιέμαι αν όντως έχεις αλλάξει τόσο πολύ ή αν είχα τυφλωθεί τόσο πολύ που δεν έβλεπα ποιος είσαι.

Θέλω να πιστεύω πως ισχυεί το πρώτο γιατί, αν δεν είναι αυτό, τότε τίποτα από όσα ζήσαμε δεν ήταν αληθινό.

Είχα πει πως δεν πρόκειται να σε συγχωρέσω ποτέ. Δεν το έκανα. Ομολογώ, όμως, πως αν έβλεπα στο πρόσωπό σου τον άνθρωπο που αγάπησα θα μπορούσα να το κάνω. Μα με πρόλαβες πάλι. Μου έδειξες άλλο πρόσωπο.

Στην κουβέντα που μου ξεστόμισες κάτι μήνες πριν και που τριγυρνάει από τότε στο μυαλό μου (αλήθεια αναρωτήθηκες ποτέ πως ένιωσα όταν με αποκάλεσες ''λάθος'';), σήμερα προστέθηκε ακόμα μια...

Θέλω να πιστεύω πως θα ξαναγίνεις ο άνθρωπος που πρωτογνώρισα...Όχι για μένα (αυτό πάει, τέλειωσε)...για σένα μόνο...

Σήμερα σου παίρνω πίσω τον θρόνο, σου αφαιρώ τα σκήπτρα...

Ξαναρχίζω από την αρχή αυτό που προσπαθούσα τους τελευταίους μήνες. Όχι από τον πάτο αυτή τη φορά, γιατί δεν έπεσα από ψηλά, αλλά θα χρειαστεί προσπάθεια. Μα με τίποτα δεν περιγράφεται αυτό το συναίσθημα της ανόδου μετά τον πάτο.

Έχω και κάπου να επιστρέψω τώρα πια...πάω να ζητήσω δεύτερη ευκαιρία και έχω ένα προαίσθημα πως, αν και δεν μου αξίζει, θα μου δοθεί....

Tags: Αταξινόμητα